notbuk

nung mga bata pa tayo, napagaan ng buhay… simpleng paglalaro ng dampa, teks, sipa, jolen, patintero, tumbang preso, tuwang-tuwa na tayo. mga career natin noon, expert gamer sa pac-man, mario bros, galaga, basketball sa liga… nang unang mabuo ang star city, enchanted kingdom, water fun at splash island, akala mo wala ng bukas kung mag-enjoy tayo. sobrang surreal ng lahat ng experiences na yun at kung ipagmalaki natin sa mga kaibigan natin, hanep talaga! lalo kapag nasakyan mo yung wild river or space shuttle, para ka nang diyos. mga problema natin noon, kapag napagalitan tayo ng teacher dahil nakikipagdaldalan tayo tungkol sa magic cards, kapag na-confiscate yung game and watch natin, dehado ka dahil tinalo ka sa tekken 2, kung paano mo kakausapin yung crush sa kapitbahay or pinapatulog tayo ng mga yaya natin sa tanghali. ang saya di ba? pure clean fun. ngayong tumatanda na tayo, lalong lumalalim ang mga problema natin… struggle para makapasa sa college, lahat ng pangungulit ng magulang para makakuha tayo ng disenteng trabaho ay nariyan na, napakarami ring emotional encounters na potek… sasakalin talaga yung mga ugat natin na akala natin katapusan na natin at drop dead within 2 seconds, dealing with break ups, takot na baka nakabuntis or buntis ka, nabangga mo yung kotse ng erpats mo, umuwi kang laseng at nagsuka sa lapag at tinulugan mo lang tapos amoy suka yung buong bahay, pagbbudget ng allowance mo, etc… ano yung mga sanhi ng kasiyahan natin ngayon? green jokes na siguro, sadistic encounters, power tripping, bisyo, computer games tungkol sa patayan, porn, etc. won’t it be nice to get away from all of these… alam mo na… clean fun… kantahan, kite flying, swimming.. yung problem lang siguro, you only get to do these kind of things kapag may bakasyon or leave tayo… kaya we resort to the not-so-pleasant fun that we have nowadays. sad noh? sobrang inevitable talaga ng growing up… it either we mature along with it or maging iresponsable na lang tayo habang buhay… mabuhay na parang pangarap. mag-enjoy.. mag-good time. mabuhay tayo sa pera ng mga magulang natin for the rest of our lives. mangutang pag tuyot na talaga yung wallet mo. hay… stagnation… by the time yr around 40 years old tapos ganyan ka pa rin, anong labas mo??? well…. ganito lang yan… babalikan ka ng mga inutangan mo to the point na pwede ka na nilang ipakulong (siguro may kaso ka na for writing post-dated checks), mapapaaga yung buhay ng mga magulang kasi instead na masaya na silang ineenjoy yung inipon nila from their work, pinakakain ka pa rin nila, kung may asawa at mga anak ka, siguro sinusumpa ka na nila dahil wala ka pa ring trabaho at pabigat kang talaga. mahiya ka naman! para saan pa yung investment ng magulang mo sa pag-aaral mo? dapat pinang-euro trip na lang nila hindi ba? kahit na nasa matinong mga school tayo ngayon… hindi pa rin maiiwasan ang stagnation. dapat ba siyang katakutan? isipin mo… wala kang gagawin at hindi ka naman nagugutom… magpapaka-passive ka lang… magpapakamanhid……well, hindi lang ikaw ang tao sa buong mundo. may mga taong umiinog sa paligid mo. kailngan mo silang pakialaman. ayaw mo man tanggapin, may utang na loob ka pa rin sa magulang mo. matagal-tagal na rin tayong humihingi ng pera sa kanila ng walang pakundangan…huwag naman na natin mashadong patagalin. isipin mo man na mahal na mahal ka nila at hindi ka nila pababayaan dahil pamilya sila, well… totoo yun… yung point lang siguro, mahiya naman tayo. sabayan naman natin ang agos ng buhay…i-confront at mag-mature… hirap noh? wala namang nagsabing madali eh. konswelo mo na lang siguro kung enjoy ka sa work or studies mo pero the rest of the way, it ain’t gonna be easy. hay… sarap maging bata ulet noh? ;p

This entry was posted on Tuesday, June 21st, 2005 at 10:55 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.