notbuk

kung tingin niyo tungkol to sa isang rated R na movie na may ganyang title,  nagkakamali kayo. haha.

isipin niyo kung saan yung mga kiliti niyo… may ilan sa tin na sasabihing kahit saang parti ng katawan, may kiliti siya. meron din naman sasabihin wala (pero meron talaga, deny lang). meron din namang sasabihing secret. whatever the case may be, tingin ko lahat ng tao sa kahit na anong sulok ng mundo, mayroon talagang kiliti.

para sa mga taong kakaunti lang ang kiliti, sino ang nakakaalam ng kiliti niyo? parati ba niyang inaabuso ung knowledge niya ng kiliti mo at pinapatawa ka hanggang hindi ka na makahinga at mamuti ang mata mo?

what’s the point? wala lang… ;p ang kiliti kasi ay aksyon na nakapagpapatawa sa atin habang naaasar tayo or nasa state of discomfort tayo. isipin niyo.. kunwari may nag-joke tapos sobrang bumenta sa yo habang humihigop ka ng sabaw sa bowl. anong mangyayari? una, lalabas muna yung sabaw sa ilong mo so nakakahiya naman sa mga mababasa mo. pwede rin namang magspray yung sabaw parang yung ginagawa ni triple H sa wrestling so again, kailngan ng payong ng mga kasama mo. tapos tatawa ka ng walang hanggan. tapos magmumukha kang gago. luluha ka so kailangan mo pang maghanap ng tissue paper. pero hindi mo na naisip yung poise mo nun kasi potek, nakakatawa talaga eh! hindi ganun yung case kapag kinikiliti ka. naiinis ka ng sobra dun sa gumawa nun sa yo. tas yung tendency, ward off mo yung lintek na instrument of doom niya (kamay, paa, etc.) tapos bumawi ka. hindi ba? sa madaling sabi, nakakainis talaga ang kiliti.

pero come to think of it, sino lang ba yung mga taong nakakaalam ng kiliti mo? lalo dun sa mga kakaunti lang yung kiliti, sino lang ba ang may alam kung paano ka patawanin habang naasar ka? di ba sila yung closest people sa yo? di ba sila yung mga nakasama mo for a long time already? for example, yung mommy ko, napakalakas mangiliti niyan. kaso ang diyahe dun, kapag babawi na ko, luging-lugi ako. wala kasi siyang kiliti kahit saan. ang daya! nakaka-frustrate na talaga kung minsan. tinanong ko dad ko… sabi niya meron daw. pero kahit na anong mangyari, hindi ko pa rin mahanap. paano kaya nalaman ng daddy ko yun? siguro dahil napakatagal na nilang magkasama, hindi ba? at ako, mula nang ipanganak ako sa children’s hospital sa banaue, kilala na ko ng nanay ko.

in addition… hindi rin naman pala ganun ka-nakakainis yung kiliti. minsan, kapag sobrang down natin at gradual yung paninigas ng puso natin hanggang  kapara ng hardiflex sa tibay. pero kapag may kaibigan tayong alam kung saan tayo kikilitiin, patay ka na. hindi man natin aminin sa kanya at maggalit-galitan tayo, lumuwag pa rin naman ang damdamin ang damdamin natin.

kung iisipin niyo, madalas ding nababanggit ng mga tao when it come to meeting people yung "panghuhuli ng kiliti", hindi ba? may sense pala siya kasi parang it holds the keys towards going deep with a person, layer by layer (sabi nga ni shrek, onions). once mahuli mo ung kilti ng isang tao, more or less, magiging close kayo nung taong yun. kahit natatawa ka sa kanya or naiinis, the bond still remains. hehe… ;p

last na talaga… kiliti may also spell the introversion and extraversion of the person. hindi ko lang alam ha pero yung mga taong kilala ko na malalakas ang kiliti, trasparent sila. you can easily see right through them. as for those na kakaunti lang ang kiliti, medyo mysterious talaga sila. baka lang naman. hehe.

- cute nung tarsier… hehe. sino ba jan? wahaha!

This entry was posted on Tuesday, June 7th, 2005 at 5:03 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.